Nairobi, vrijdag 6 november 2009 14.00 uur plaatselijke tijd (België 12.00 uur)
We hebben lekker en gezellig gegeten bij Kengele. Een sjofel restaurant-terras op de eerste verdieping in één van de hoofdstraten van de hoofdstad. Een welkome verpozing na ons bezoek aan de kinderopvangcentra in twee verschillende sloppenwijken. We bezochten eerst ‘Light and hope for disabled children’ in Korogocho (slum) dat door Karolien Remmerie gesteund wordt Karolien is de echtgenote van Raf Tuts die ons gisteren de boeiende uiteenzetting gaf in de hoofdkwartieren van de UN. Het is een opvangcentrum voor mentaal en fysisch gestoorde kinderen. Vroeger werden dit soort kinderen als het ware weggemoffeld voor de maatschappij en zelfs hun familie. De organisatie richt zich nu ook op de ouders. Hierbij gaat het vooral over hoe ze met hun gehandicapte kinderen kunnen omgaan en hoe ze hen een plaats in hun eigen leven en in dat van de familie en hun directe omgeving kunnen geven. Het resultaat van het werk van deze vrijwilligers mag gezien worden! In een aantal gevallen komen de ‘opvangkinderen’ naderhand toch nog terecht in het ‘gewone’ onderwijs.
Vijftien ouders van gehandicapten kinderen richtten een gelijkaardige opvang op in de slum Auruma. De ontvangst was macaber. Net bij het binnengaan van de sloppenwijk werd een dode weggedragen… Je houdt het niet voor mogelijk, maar de toestand in beide slums is nog slechter dan in Kibera. Dagelijks passeert de vuilniskar en stort haar lading aan de ingang van de slum. Tientallen inwoners strotten zich dan om de plastic vuilniszakken en snijden ze open om nog iets bruikbaars te ontdekken. Enkele dagen geleden was Auruma het toneel van rellen waarbij verschillende doden vielen…
Enkele van onze groep keken reeds lang uit naar dit bezoek en brachten houten en educatief speelgoed, evenals een twee honderdtal kleurpotloden mee.
Op de foto’s kun je zien hoe deze kinderen ons hart snel veroverden.
We hebben lekker en gezellig gegeten bij Kengele. Een sjofel restaurant-terras op de eerste verdieping in één van de hoofdstraten van de hoofdstad. Een welkome verpozing na ons bezoek aan de kinderopvangcentra in twee verschillende sloppenwijken. We bezochten eerst ‘Light and hope for disabled children’ in Korogocho (slum) dat door Karolien Remmerie gesteund wordt Karolien is de echtgenote van Raf Tuts die ons gisteren de boeiende uiteenzetting gaf in de hoofdkwartieren van de UN. Het is een opvangcentrum voor mentaal en fysisch gestoorde kinderen. Vroeger werden dit soort kinderen als het ware weggemoffeld voor de maatschappij en zelfs hun familie. De organisatie richt zich nu ook op de ouders. Hierbij gaat het vooral over hoe ze met hun gehandicapte kinderen kunnen omgaan en hoe ze hen een plaats in hun eigen leven en in dat van de familie en hun directe omgeving kunnen geven. Het resultaat van het werk van deze vrijwilligers mag gezien worden! In een aantal gevallen komen de ‘opvangkinderen’ naderhand toch nog terecht in het ‘gewone’ onderwijs.
Vijftien ouders van gehandicapten kinderen richtten een gelijkaardige opvang op in de slum Auruma. De ontvangst was macaber. Net bij het binnengaan van de sloppenwijk werd een dode weggedragen… Je houdt het niet voor mogelijk, maar de toestand in beide slums is nog slechter dan in Kibera. Dagelijks passeert de vuilniskar en stort haar lading aan de ingang van de slum. Tientallen inwoners strotten zich dan om de plastic vuilniszakken en snijden ze open om nog iets bruikbaars te ontdekken. Enkele dagen geleden was Auruma het toneel van rellen waarbij verschillende doden vielen…
Enkele van onze groep keken reeds lang uit naar dit bezoek en brachten houten en educatief speelgoed, evenals een twee honderdtal kleurpotloden mee.
Op de foto’s kun je zien hoe deze kinderen ons hart snel veroverden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten