Nairobi, zondag 1 november 2009 23.00 uur plaatselijke tijd (België 21.00 uur)

Onze eerste dag in Nairobi zit er op. De eerste indrukken zijn door iedereen min of meer verwerkt. Deze morgen begon met een rustige wandeling van het hotel naar de Tom Mboya street waar het hoofdkwartier van de KEWU gevestigd is. Deze straat is genoemd naar de legendarische Luo- én vakbondsleider die daar werd vermoord in 1966. Deze moord vormde een dieptepunt in de tegenstelling tussen de verschillende etnische groepen ten gevolge van de ongelijke verdeling van de grond. Een problematiek die de dag van vandaag nog brandend actueel is.
Onze afgevaardigden waren toch wel sterk onder de indruk van de omstandigheden waarin onze KEWU ‘brothers and sitters’ dienen te werken. De inzet en het dynamisme dat onze Keniaanse collega’s ten toon spreiden staat in schril contrast met de infrastructuur waarover ze beschikken. Niettemin was het onthaal zeer hartelijk. Iedereen stelde zich zelf voor en het gastenboek werd getekend. We vonder er ook Rudy De Leeuw zijn naam in terug! Whyclife legde als Deputy General Secretary de structuur van de KEWU uit en vertelde fier over de uitbreiding van het ledenaantal en het aantal vakbondsafdelingen.
’s Middags werden we door de KEWU getrakteerd op een traditionele Afrikaanse lunch. Zelfs de stoofpot met organenvlees, waarvan je de saus dient op de doppen met een stuk gestoomde maisdeeg, werd door enkele moedigen onder ons geproefd en goed bevonden. Op de foto kun je zien hoe Vanessa poseert met de gegrilde kop van een victoriabaars, ook een lekkernij!
De aandacht van onze Keniaanse tafelgenoten was helemaal op het grote televisiescherm gericht waarop een uur durende life uitzending te zien was van de bijeenkomst van de overkoepelende vakbond COTU. Grote hilariteit ontstond toen ze plots hun General Secretary van de KEWU Charles Natili ontdekten, die samen zijn collega’s van dertien andere Keniaanse vakbonden op het podium dansten en zongen om hun ‘agenda 4’ meer kracht bij te zetten. De COTU heeft een campagne opgezet tegen de armoede, voor onderwijs en voor werk. Tegen januari 2010 eisen ze van de regering dat er concrete maatregelen worden vastgelegd.
Op weg naar de Bomas of Kenia hadden we nog even tijd voor een korte wandeling door het Uhuru park. De talrijke families in het park, de vele zingende volgelingen van één of ander protestantse kerk, jongeren die in de verte gymnastiek deden, kinderen die bootje vaarden of in een karretje werden voortgeduwd en de soms vijandige blikken en dan weer lachende gezichten wanneer onze ‘lichtgevende blanke groep’ passeerde maakten indruk.
De Bomas of Kenia is het best te vergelijken met het Bokrijk van bij ons, alleen leven er in Kenia vandaag nog steeds heel wat mensen in die traditionele woningen. Denken we hierbij maar aan de Masai. Ook de voorstelling van de verschillende etnische dansen en muziek konden we wel smaken. Natasja Meersman werd uit haar stoeltje geplukt en danste mee op de opzwepende ritmen van de tamtams en andere percussie instrumenten. Kortom een dag die begon bij de structuren van de Keniaanse metaalbond en eindigde als een zondag in… toeristisch Afrika.

Foto’s:
Hoofdkwartier van de KEWU in de Tom Mboya Street
Officiële ontmoeting met rituele handschudding
Ontvangst met thee, koffie en cacke
Vanessa verorbert de gegrilde kop van een vicotoriabaars
Wandeling doorheen het Uhuru-park
Het inleven in de traditionele dansen komt al goed op gang
Bezoek aan Bomas of Kenia