Bezoek project Marleen Temmerman

Wegens de beperkte tijd, de vele avonturen die we meemaakten en het ontbreken van een internet aansluiting in Mombassa zijn we enkele dagen achter met onze berichten, waarvoor onze excuses. Toch laten wij jullie bij deze nog enkele verhalen en foto’s van de laatste dagen.

Gelieve de berichten in de juiste volgorde vanaf vrijdag laatstleden te lezen.

Tot heel binnenkort in België!

Mombassa, maandag 9 november 17.00 uur plaatselijke tijd

Vandaag bezochten we het International Centre for Reproductive Health in Mombassa, mede opgericht door Professor – doctor Marleen Temmerman.
http://www.icrhk.org/ en het opleidingscentrum voor peer educators, dit zijn vrijwilligers die in hun werk, woon en leefomgeving aan preventie doen rond Aids/HIV. In dit centrum worden zij opgeleid en rapporteren zij over de voortgang van hun werk. Zij ouden zich vooral bezig met het aanmoedigen van het gebruik van condooms en het doorverwijzen van mensen voor HIV testen en zorg.

Op de foto’s demonstreren ze het gebruik van een condoom op een houten kunstpenis. Ander didactisch materiaal is voor hen ter beschikking…

Tsavo East

Mombassa, zondag 8 november 2009 23.00 uur plaatselijke tijd (België 21.00 uur)

Vandaag bezoeken we het Tsavo, het grootste wildpark van Kenia. 4.30 uur opstaan nat van het zweet en dan vlug onder de douche. Degenen (de meesten!) die iets langer wilden slapen hadden niet op de oproep tot gebed van de imans gerekend. Een groot gedeelte van de bevolking is Moslim. Momobassa is een smeltkroes van verschillende culturen. Eeuwenlang was het de bakermat voor de slavenhandel.

Tot de dag van vandaag wordt je geconfronteerd met Arbische, Indische, Portugese en uiteraard Oost-Afrikaanse invloeden, om de Engelsen niet te vergeten natuurlijk.

Het is zondag, maar toch kun je hier in het ‘Nguva Court – Kenia wildlife Service’ al terecht vanaf 06.00uur voor de toegangskaarten naar Tsavo wildpark.

Olifanten houden er een 'latrelatie' op na. De mannetjes komen van tijd tot tijd op bezoek. Ze keren ons hoogmoedig de rug toe.

Bedrijfsbezoek Kaluworks in Mombasa

Kaluworks Company – Rolling Mills Mombasa, zaterdag 7 november 14.30 uur

We zijn uren te laat op onze afspraak. De KEWU heeft het toch voor mekaar gekregen om nog een, weliswaar ingekort, bezoek te organiseren aan één van de twee voorziene bedrijven. Hier wordt het basis product, aluminium platen voor de vervaardiging van potten en pannen, gemaakt voor het zuster bedrijf in Nairobi. Tevens zijn ze gestart met de vervaardiging van aluminium golfplaten een nieuw product in het gamma.

In het vraaggesprek dat volgt op het bezoek komen we tot de vaststelling dat dit bedrijf in menig opzicht als modelbedrijf kan worden beschouwd. Een goede sociale dialoog met de vakbonden, veel vrouwen die op basis van gelijkheid worden ingezet in het productieproces, actief Aids/HIV preventie beleid enz, zijn ingrediënten die we maar weinig kunnen vaststellen in een doorsnee Keniaans metaalbedrijf.

Affiche in het Swahili over de gevaren van Aids/HIV

Ergens in de omgeving van Ndii, net voor het dorpje Voij aan kilometerpaal 184, zaterdag 7 november 05.30 uur plaatselijke tijd

De trein staat stil! Esther zegt dat ze gehoord heeft dat er teveel mist is in het gebied dat voor ons ligt (Tsavo) en er dus gewacht wordt tot die opgetrokken is. Om 06.00uur zijn er al enkele mensen uitgestapt en strekken ook wij de benen. Veel mist is er niet waar te nemen. We staan in een vlakte, langs de ene kant van de trein een bijna volledig uitgedroogde rivierbedding, langs de andere kant een beek waar het door rode aarde gekleurde water snel doorstroomt. Een man van de treinmaatschappij legt onder het eerste wiel van elke wagon enkele stenen. Ja we staan op een lichte helling en die grote kiezels moeten het ‘terugbollen’ beletten. Enkele roetzwarte rookpluimen zijn het gevolg van verschillende pogingen om de machine terug aan de praat te krijgen. De inspanningen worden echter niet beloond… Plotseling gaat het gerucht dat één van ons zijn tas niet meer vind. Blijkt dat deze gestolen is! Inhoud: cash geld in Keniaanse shillingen en euro’s, Visa en gewone bankkaart, SIS kaart, fotocamera én internationaal paspoort. Het treinpersoneel verwittigt de ‘captain of the train’, welke vervolgens de politie verwittigt. Een nog tamelijk jonge politieman mét automatish geweer is vrij snel ter plaatse en noteert onze verklaringen in een piepklein notieboekje. Dan verwijst hij ons naar ‘the police office in the railway station of Momombassa’. Daar zullen we dan weer doorverwezen worden naar het ‘the central police office of Mombassa’, waar ze ons zeggen dat pas op maandag 9 november 2009 de safe waarin de nodige stempels en certificaten zitten wordt geopend…

Catch the thief!

Ondertussen is Whyclife er achter gekomen dat de trein zware motorpech heeft en het nog vele uren zal duren voor er een vervang locomotief ter plaatse zal zijn. Meer dan drie uur nadat Whyclife voor een bus vanuit Mombassa heeft gebeld worden we langs de weg die parallel met het spoor loopt opgepikt. Gelukkig is de zon ondertussen zo hard aan het schijnen dat de laatste (rode) modder van de rivierbedding is opgedroogd, zodat we onze bagage van de trein naar de weg kunnen brengen.

Busje komt zo

Nachttrein naar Mombasa

Nairobi, vrijdag 6 november 2009 23.00 uur plaatselijke tijd (België 12.00 uur)

We zitten op de nachttrein van Nairobi naar Mombassa én de trein rijdt! Toen de ‘Captain of the train’ ons kwam verwelkomen en de noodzakelijke praktische mededelingen deed, herkende Patrick deze man van zijn trip met de trein begin juli (evaluatie van het project). Toen hij refereerde naar het feit dat hij toen samen met Frank en Charles over die reis maar liefst 26 uur had gedaan, begon het spreekwoordelijke lampje bij de man niet te branden. Uiteindelijk kwam het eruit: “…delayed? The train is so many times delayed that i can’t remember me”… Kon hij zich werkelijk niet meer herinneren dat de trein meer dan 14 uur vertraging had die dag? Kon hij zich werkelijk niet meer herinneren dat we die dag op bijna 3000 meter hoogte in een onooglijk stationnetje van 2.00 tot 14.00 uur stilstonden? Zouden we dan toch een verkeerde keuze gemaakt hebben om met deze ‘slaaptrein’ naar Mombassa te reizen???

Dinner in de restauration wagon

Kinderopvangcentrum - Karolien Remmerie

Nairobi, vrijdag 6 november 2009 14.00 uur plaatselijke tijd (België 12.00 uur)

We hebben lekker en gezellig gegeten bij Kengele. Een sjofel restaurant-terras op de eerste verdieping in één van de hoofdstraten van de hoofdstad. Een welkome verpozing na ons bezoek aan de kinderopvangcentra in twee verschillende sloppenwijken. We bezochten eerst ‘Light and hope for disabled children’ in Korogocho (slum) dat door Karolien Remmerie gesteund wordt Karolien is de echtgenote van Raf Tuts die ons gisteren de boeiende uiteenzetting gaf in de hoofdkwartieren van de UN. Het is een opvangcentrum voor mentaal en fysisch gestoorde kinderen. Vroeger werden dit soort kinderen als het ware weggemoffeld voor de maatschappij en zelfs hun familie. De organisatie richt zich nu ook op de ouders. Hierbij gaat het vooral over hoe ze met hun gehandicapte kinderen kunnen omgaan en hoe ze hen een plaats in hun eigen leven en in dat van de familie en hun directe omgeving kunnen geven. Het resultaat van het werk van deze vrijwilligers mag gezien worden! In een aantal gevallen komen de ‘opvangkinderen’ naderhand toch nog terecht in het ‘gewone’ onderwijs.
Vijftien ouders van gehandicapten kinderen richtten een gelijkaardige opvang op in de slum Auruma. De ontvangst was macaber. Net bij het binnengaan van de sloppenwijk werd een dode weggedragen… Je houdt het niet voor mogelijk, maar de toestand in beide slums is nog slechter dan in Kibera. Dagelijks passeert de vuilniskar en stort haar lading aan de ingang van de slum. Tientallen inwoners strotten zich dan om de plastic vuilniszakken en snijden ze open om nog iets bruikbaars te ontdekken. Enkele dagen geleden was Auruma het toneel van rellen waarbij verschillende doden vielen…

Enkele van onze groep keken reeds lang uit naar dit bezoek en brachten houten en educatief speelgoed, evenals een twee honderdtal kleurpotloden mee.
Op de foto’s kun je zien hoe deze kinderen ons hart snel veroverden.

Bezoek aan de Verenigde Naties

Nairobi, donderdag 5 november 2009 - 18.00 uur plaatselijke tijd













Wandelen door de laan der Naties









De verwelkoming is van harte en we krijgen een uitgebreid overzicht over waar de VN voor staat






Raf Tuts (België), program officer UN Habitat, geeft ons een omstandige uiteenzetting in het Engels vanwege onze KEWU gastheren. Ook voor hen is dit de eerste kennismaking met en op het HQ van de VN.

"UN Habitat for a better urban future"

Uitdagingen zijn: milieu, watervoorraad, veiligheid, huisvesting, waardig inkomen

Stad versus platte land:

• 1970: 37 % inwoners in stedelijk gebied tov 63% in ruraal gebied
• 2000: 47% inwoners in stedelijk gebied tov 53% in ruraal gebied
• 2030: 60% inwoners in stedelijk gebied tov 40% in ruraal gebied
• wereldssteden in de ontwikkelingslanden groeien tien keer sneller dan deze in het Noorden

In de Kibera slum heeft elke inwoner gemiddeld 3m² ter beschikking!

Sommige politici laten het slum probleem voor wat het is, omdat ze zelf inkomsten verwerven uit het verhuren van de krotten!

• tussen 1990 en 2001 kwamen er wereldwijd 18 miljoen slum bewoners per jaar bij
• 38% van de toename van de stedelijke bevolking in de wereld situeert zich in de sloppenwijken
• West, Centraal, Oost en Zuid-Afrika, evenals het Midden-Oosten zijn dé plaatsen waar krottenwijken zich met een razend tempo ontwikkelen
• ...

De cijfers en feiten die Raf Tuts besprak waren schokkend. Toch is het standpunt van de VN dat de problemen opgelost kunnen worden. Hiervoor is politieke wil noodzalelijk. Hij legde ons dan ook uit welke strategie de VN op verschillende niveaus heeft ontwikkeld.

Deze uiteenzetting en het vraag en antwoord gesprek dat er op volgde, geeft ons in elk geval een globaler kader waarin we de ervaringen van de afgelopen dagen moeten plaatsen...

Alleen een structurele aanpak kan tot duurzame oplossingen leiden.

Ati River: big suprise!!!

Op weg naar Ati River valt het vernieuwde wegdek tussen Nairobi stad en de luchthaven bijzonder fel op! Voorbij de afrit luchthaven zijn de werken echter nog volop aan de gang.

Op de kalenderfoto 2009 van ABVV-Metaal Oost-Vlaanderen staan we met de collega's van de 'branch office' afgebeeld voor het piepkleine kantoortje van de KEWU. Tot onze verrassing is de KEWU van Ati River momenteel verhuisd naar een modern gebouwencomplex. Dit kon dankzij de uitbouw van het ledenbestand.

In de regio van Ati River schieten de bedrijven als paddestoelen uit de grond.

De lang verwachte ontmoeting tussen de délégués van de KEWU en ABVV-Metaal Oost-Vlaanderen

Charles Natilli, Patrick Mertens en Jo De Mey voor het schoolbord van het congrescentrum Amani aan de rand van Nairobi

Whyclife (deputy general secretary KEWU) denkt na over de te geven commentaar

De shop stewards van de KEWU wachten vol ongeduld om de ontmoeting met hun collega's van ABVV-Metaal

In twee werkgoepen wisselen de délégués van KEWU en ABVV-Metaal hun ervaringen uit

Groepsfoto bij het afscheid in Amani Conferece Center

AFYA KENIAN FOUNDATION

Oduwo Noah Akala, voorzitter Afya Kenya Foundation

We ontdekten dat er in de restaurant van het hotel een bewustmakingsavond doorging over verkrachting. De 'Foundation' stelde vast dat alleen al in Nairobi gedurende de periode die volgde op de verkiezingen 1700 mannen betrokken waren bij de verkrachting van 600 vrouwen. Het gaat om groepsverkrachtingen waarbij minsten 3 mannen betrokken zijn...

Open Mic poetry promoot bewustmaking omtrent de problematiek van verkrachting door middel van het gesproken woord (poëzie en liederen)

Nairobi, dinsdag 3 novemver 2009 23.00 uur plaatselijke tijd

Vandaag bezochten we Kibera de tweede grootste sloppenwijk van gans Afrika!

60% van de totale bevolking van Nairobi (ca 3 milioen inwoners) leeft in Kibera. Hiernaast telt nairobi nog drie andere 'slums'... Als je weet dat de 3 miljoen inwoners van Nairobi instaan voor 57% van het Binnenlands Product (BNP), dan weet je dat de inwoners van de krottenwijken in Nairobi zorgen voor een zeer groot gedeelte van alle opbrengsten van het land...




Vanuit het hoogste punt is KIBERA nauwelijks te overschouwen. Een gigantische verzameling van krotten opgebouwd uit alle soorten gerecycleerd materiaal. Zo ver als je kunt kijken zie je verroeste golfplaten daken.






Het gele 'gebouw' is een winkel in de hoofdstraat. Hierop sluit een labyrint van steegjes en gangetjes aan. De producten die we gisteren in Jua Kali zagen produceren, treffen we hier in grote getale aan.





Kinderen gaan de schoolpoort binnen.

In het gezondheidscentrum aan de ingang konden we vaststellen dat er wel degelijk aan Hiv/Aids preventie gedaan wordt. De grote voorraad aan condooms (zie stapel kartonnen dozen) dient voor de continue distributie ervan.

Ekele uitspraken:

"Je moet dat zien en meemaken om het te geloven!"

"Wij vanuit onze eigen leefwereld kunnen ons dat niet inbeelden dat je daar maar één dag zou moeten in leven. Zelfs na enkele uren vertoeven waren we er al helemaal kapot van."

"Toch zit er nog een zekere hiërarchie in deze samenleving. Hoe meer dat men de heuvel afdaalt en de loop van de stinkende open riolen volgt hoe armer en slechter de omstandigheden worden."

Bezoek aan een schooltje voor weeskinderen midden de slum. Het is een lagere school van het eerste tot het achtste leerjaar. In sommige klassen zitten meer dan zestig kinderen. Het valt op hoe gemotiveerd en leergierig deze kinderen zijn. Ze hebben in dit schooltje een thuis gevonden. Slapen doen ze in stapelbedjes van vijf hoog.

De kinderen verrasten ons met een massaspektakel op de speelplaats. Zang, dans, voordracht en dit alles begeleid op slaginstrumenten deed menig bezoeker een traan wegpinken.

De vijftienjarigen hadden nog drie dagen te gaan voor het beëindigen van hun achtste jaar. Volgende week wacht hen een andere school buiten deze gemeenschap, of iets anders? Op de vraag wat ze wilden worden, was het antwoord: journalist, dokter, ingenieur, verpleegster, politicus, piloot... De ambities konden nauwelijks hoger. Welke werkelijkheid staat hen binnenkort te wachten?

De kinderen nodigden ons uit om mee te dansen. Ze zongen van hoe mooi het leven is.


Rare mensen die blanken...

De stank slaat je zo in het gezicht. De 'straten' zijn ongeveer één meter hoger dan oorspronkelijk door het opgestapelde vuil. Door de regen van de afgelopen dagen kun je je met moeite rechthouden.

Het vuil en de stank is overal!

De mensen leven letterlijk op een vuilnisbelt. Hoe dieper in de slum hoe meer vuil en modder. Voortdurend moet je op je tellen passen om niet uit te schuiven en onder de drek terecht te komen.

Peuters lopen er doorheen, soms op blote voetjes.

In de namiddag konden we op adem komen in het dierenpark

Nairobi, maandag 2 november 2009

Foto's in volgorde (links nr rechts):

1. Met de handhamer wordt vorm gegeven aan de alluminium kookpan in Jual Kali
2. Het beroep van smid wordt in Jua Kali naar aloude traditie uitgeoefend
3. Vier blanken in witte overjas bij East Afrikan Cables
4. Alluminium platen worden in vorm geperst
   

Nairobi, maandag 2 november 2009 23.00 uur plaatselijke tijd (België 21.00 uur)

Tweede volle dag in Nairobi. Begon regenachtig, bij een nogal ongestructureerd ontbijt. De laatst bijgekomenen kregen een super breackfast, de vroege opstaanders de kruimels.
Iedereen realiseerde zich evenwel dat vandaag de eerste confrontatie met de Keniaanse economie – arbeidsmarkt en de uiteindelijke collectieve arbeidsomstandigheden zouden volgen.
Op de agenda stond
in de voormiddag:
bedrijfsbezoek in twee groepen, groep 1: East African Cables en groep 2: Kaluworks.
In de namiddag:
bezoek Jua Kali (Swahilli voor hete zon) wat in feite de informele metaalsector kan genoemd worden.

Gewapend met een kritisch negatieve voorstelling van wat we hier zouden te zien krijgen, was het lange wachten op de bus die ons naar de bedrijven zou moeten brengen niet van die mate dat onze negatieve perceptie op de Keniaanse economische efficiëntie in de positieve zin zou hebben bijgesteld. De bus bracht onze vooraf samengestelde groepen op de plaats van bestemming. De ontvangst in beide bedrijven verliep vlekkeloos. De meeste van de inleefreizigers waren het erover eens dat de perceptie tav de arbeid en de arbeidsomstandigheden die zij hebben kunnen aanschouwen en bevragen, veel negatiever was dan de realiteit waarmee zij werden geconfronteerd. Zowel bij East African Cables (vervaardigen van elektrische kabels) als bij Kaliworks (potten en pannen voor grootkeukens), was er een positief beeld ontstaan, zowel tav het productieproces, de arbeidsomstandigheden, als tav het personeelsbeleid. Toch werden een aantal kritische bedenkingen meegenomen: de veiligheid was toch niet wat je er eigenlijk mocht van verwachten én wat bij een arbeidsongeval… Sociale Zekerheid?
In de gesprekken met de shop stewards (délégués) van beide bedrijven bleek dat het sociale overleg daar toch minstens een kans kreeg. Positief was ook dat bij bijvoorbeeld Kaluworks tijdens ons bezoekgesprek tot uiting kwam dat zij het gebruik van oordopjes niet goed kenden en dus ook niet gebruikten, dit ondanks het grotere gebruikscomfort. Afgesproken werd dat er een aantal diverse exemplaren aan de KEWU ter introductie zal worden overgemaakt.

In de namiddag werden we een beetje stil bij het bezoek aan Jua Kali; het overbevolkte, twee hectaren grote ambachtsterrein van de alternatieve metaal sector.
Mensen (arbeiders – werklozen – gehandicapten – huisvrouwen…) trachten via deze weg financieel te overleven. Het is een semi-officiële sector, die via een schijnbaar democratische structuur een basis economische metaal activiteit ontplooit die aan de arme lokale bevolking van Centraal Afrika, betaalbare gebruiksvoorwerpen kan aanbieden. De arbeidsomstandigheden echter waren ontnuchterend en stonden in schril contrast met wat bij de bezoeken in de voormiddag werd ervaren.

De dag werd afgesloten met een maaltijd in de ‘Carnivore’. Een etablissement dat in de toeristische boekjes omschreven staat als ‘Afrika’s Greatest Eating Experience’. Het was inderdaad een evenement waarin we in al ons enthousiasme eventjes vergaten dat dit ook een prijskaartje had.

Bezoek aan de Bomas of Kenia

Nairobi, zondag 1 november 2009 23.00 uur plaatselijke tijd (België 21.00 uur)

Onze eerste dag in Nairobi zit er op. De eerste indrukken zijn door iedereen min of meer verwerkt. Deze morgen begon met een rustige wandeling van het hotel naar de Tom Mboya street waar het hoofdkwartier van de KEWU gevestigd is. Deze straat is genoemd naar de legendarische Luo- én vakbondsleider die daar werd vermoord in 1966. Deze moord vormde een dieptepunt in de tegenstelling tussen de verschillende etnische groepen ten gevolge van de ongelijke verdeling van de grond. Een problematiek die de dag van vandaag nog brandend actueel is.
Onze afgevaardigden waren toch wel sterk onder de indruk van de omstandigheden waarin onze KEWU ‘brothers and sitters’ dienen te werken. De inzet en het dynamisme dat onze Keniaanse collega’s ten toon spreiden staat in schril contrast met de infrastructuur waarover ze beschikken. Niettemin was het onthaal zeer hartelijk. Iedereen stelde zich zelf voor en het gastenboek werd getekend. We vonder er ook Rudy De Leeuw zijn naam in terug! Whyclife legde als Deputy General Secretary de structuur van de KEWU uit en vertelde fier over de uitbreiding van het ledenaantal en het aantal vakbondsafdelingen.
’s Middags werden we door de KEWU getrakteerd op een traditionele Afrikaanse lunch. Zelfs de stoofpot met organenvlees, waarvan je de saus dient op de doppen met een stuk gestoomde maisdeeg, werd door enkele moedigen onder ons geproefd en goed bevonden. Op de foto kun je zien hoe Vanessa poseert met de gegrilde kop van een victoriabaars, ook een lekkernij!
De aandacht van onze Keniaanse tafelgenoten was helemaal op het grote televisiescherm gericht waarop een uur durende life uitzending te zien was van de bijeenkomst van de overkoepelende vakbond COTU. Grote hilariteit ontstond toen ze plots hun General Secretary van de KEWU Charles Natili ontdekten, die samen zijn collega’s van dertien andere Keniaanse vakbonden op het podium dansten en zongen om hun ‘agenda 4’ meer kracht bij te zetten. De COTU heeft een campagne opgezet tegen de armoede, voor onderwijs en voor werk. Tegen januari 2010 eisen ze van de regering dat er concrete maatregelen worden vastgelegd.
Op weg naar de Bomas of Kenia hadden we nog even tijd voor een korte wandeling door het Uhuru park. De talrijke families in het park, de vele zingende volgelingen van één of ander protestantse kerk, jongeren die in de verte gymnastiek deden, kinderen die bootje vaarden of in een karretje werden voortgeduwd en de soms vijandige blikken en dan weer lachende gezichten wanneer onze ‘lichtgevende blanke groep’ passeerde maakten indruk.
De Bomas of Kenia is het best te vergelijken met het Bokrijk van bij ons, alleen leven er in Kenia vandaag nog steeds heel wat mensen in die traditionele woningen. Denken we hierbij maar aan de Masai. Ook de voorstelling van de verschillende etnische dansen en muziek konden we wel smaken. Natasja Meersman werd uit haar stoeltje geplukt en danste mee op de opzwepende ritmen van de tamtams en andere percussie instrumenten. Kortom een dag die begon bij de structuren van de Keniaanse metaalbond en eindigde als een zondag in… toeristisch Afrika.

Foto’s:
Hoofdkwartier van de KEWU in de Tom Mboya Street
Officiële ontmoeting met rituele handschudding
Ontvangst met thee, koffie en cacke
Vanessa verorbert de gegrilde kop van een vicotoriabaars
Wandeling doorheen het Uhuru-park
Het inleven in de traditionele dansen komt al goed op gang
Bezoek aan Bomas of Kenia

Nairobi, zondag 1 november 2009 08.00 uur plaatselijke tijd (België 06.00 uur)

Na een rimpelloze vlucht met KLM hebben we ons gisterenavond omstreeks 22.00 uur geïnstalleerd in hotel Chester House. Aan de bar (wat dachten jullie?) hebben we dan met een ferme pint (Tusker) de hele reis nog eens over gedaan. Het begon al goed toen Patrick ’s morgens op de luchthaven arriveerde met twee tot barstens toe gevulde leger bags en vijftien rode ABVV-Metaal rugzakjes gevuld met condomen. Deze werden, zoals afgesproken, onder de vijftien reizigers verdeeld. Zoals je op de foto kunt zien oogstte Sylvia veel aandacht van de andere reizigers in Zaventem, toen ze die rubbertjes in haar eigen reiskoffer propte… Aids/HIV preventie is een belangrijk onderdeel van het samenwerkingsproject tussen ABVV-Metaal en de KEWU (Kenian Engineering Workers Union). Vandaar dat wij deze jongerengadget van de sociale verkiezingen 2008 met plezier aan onze KEWU collega’s schenken. Deze hebbedingetjes ondersteunen hen in de preventiecampagnes rond Aids/HIV die ze in de metaalbedrijven waar ze actief zijn voeren.
De security in Zaventem en Schiphol moet het geweten hebben dat Rony Schatteman als staalarbeider mogelijks meer ijzer en staal bij zich kon dragen dan de anderen. Telkens pikten ze er uitgerekend hem uit voor een grondige fouillering, waarbij zijn opvallend degelijke ‘trekker boots’ toch steeds weer uit moesten… Zou het uit weerwraak geweest zijn dat hij zich door de lieftallige dame van de baordingdesk tot driemaal toe liet uitroepen om toch te willen aan boord gaan? In de luchthaven Jomo Kenyatta (genoemd naar de onafhankelijkheidsstrijder en eerste president) was het een drukte van jewelste voor het bemachtigen van een visum. Tijd genoeg dus om onze bagage vlot van de band af te halen, nu ja vlot? Iedereen had zeer snel zijn of haar koffer en verdacht uitziende rode rugzakjes opgepikt. Alleen Jo kon zijn eigen koffer en Kaki-groene army bag, gevuld met condomen, maar niet ontdekken. Toen de dame aan de bali van verloren bagage naar de inhoud vroeg, antwoordde Jo: “only clothes and some medicines”. Ja met wat goede wil kun je die kapotjes ook als kledij of medicijn beschouwen…
De voorzitter en zijn adjunct Charles en Whyclife ontvingen ons samen met Esther van harte aan de uitgang en bemoeiden zich persoonlijk om onze bagage op het dak van de bus te laden. Deze bus zal ter onzer beschikking staan voor de rest van reis.

Live verslag elke dag vanaf 1 november!

ABVV Metaal heeft sinds 2007 een samenwerkingsproject met de Keniaanse vakbond KEWU (Kenyan Engineering Worker’s Union). Het project wil in de eerste plaats KEWU helpen om sterker te staan tegenover de werkgevers. KEWU is immers een kleine en zwakke vakbond die vooral moet overleven. De eerste computer hebben ze bijvoorbeeld gekregen via het project. Ze hebben nu ook een aantal eigen vormingswerkers en ze werken momenteel aan een database met hulp van de centrale. In de tweede plaats wil het project KEWU helpen om beter te kunnen omgaan met HIV-AIDS op de werkvloer. Als je naar de cijfers kijkt zal het je niet verwonderen dat dit in Kenia ook voor vakbonden een thema is. Hoe kan je immers een sterke vakbond uitbouwen als je leden sterven of ontslaan worden omdat ze HIV-positief zijn?
Waarom heeft ABVV Metaal een project in Kenia en waarom organiseren we met een groep delegees deze inleefreis? ABVV Metaal vind het belangrijk om niet alleen op te komen voor werknemers in eigen land, maar ook over de grenzen heen. De werkgevers verenigen zich alsmaar meer over de landen heen. Arbeiders in Kenia kampen met dezelfde problemen als arbeiders in Vlaanderen (gevaarlijke arbeidsomstandigheden, lonen, …) en moeten soms onderhandelen met dezelfde werkgevers. Zo speelt men de arbeiders uit verschillende landen tegen elkaar uit. Het project blijft echter een “ver van ons bed show”. Deze inleefreis wil daar verandering in brengen. Onze delegees zullen kennis maken met de dagelijkse werkomstandigheden van een vakbond in Kenia. Ze zullen Keniaanse delegees ontmoeten en ervaringen uitwisselen. De reis zal hen onderdompelen in de Keniaanse cultuur en natuur, en ook in de harde realiteit van de sloppenwijken in Nairobi. Ze zullen elementen ontdekken die hetzelfde zijn in Kenia en in Vlaanderen, maar ook de gevolgen van de realiteit van een derde wereld land op het vakbondswerk en het leven van de mensen. We hopen dat deze groep delegees deze unieke ervaring zal delen met collega’s en op die manier het project zal doen leven onder onze delegees, militanten en leden.

Vanaf 1 november zullen jullie op deze website elke dag een verslag kunnen lezen over onze avonturen.

Graag stellen we het reisgezelschap voor:

Carlos De keuninck, Afgevaardigde Colors
Mark De Visscher, Afgevaardigde Honda Europe
Johan Borrizee, Afgevaardigde Aliplast
Natascha Lisabeth, Afgevaardigde Honda Europe
Ronny Loubris, Vormingswerker Syndicale Academie Metaal
Natasja Meersman, Afgevaardigde Volvo Parts Gent
Rudi Schatteman, Afgevaardigde Volvo Cars Gent
Rony Schatteman, Afgevaardigde Arcelor Mittal Gent
Vanessa Baert, Afgevaardigde Volvo Parts Gent
Petra De Moor, Afgevaardigde Newtec
Sylvia Dejonghe, Afgevaardigde Volvo Cars Gent
Tim Cole, Sociaal Syndicaal Medewerker ABVV Metaal Oost-Vlaanderen
Lotte Ockerman, ISVI ABVV
Albert Moerman, Voormalig Provinciaal Secretaris ABVV Metaal Oost-Vlaanderen
Jo De Mey, Provinciaal Voorzitter ABVV Oost-Vlaanderen
Patrick Mertens, Provinciaal Secretaris ABVV Metaal Oost-Vlaanderen